حافظ؛ آئینه تمام‌نمای عرفان و غزل پارسی
به گزارش نسل فردا آنلاین بیستم مهرماه در تقویم فرهنگی ایران، نه تنها یادآور یک شاعر بزرگ، که فرصتی برای بازخوانی اندیشه‌ای است که قرن‌هاست بر تارک ادبیات جهان می‌درخشد. «خواجه شمس‌الدین محمد حافظ شیرازی»، بی‌گمان، قله‌نشین غزل پارسی است.
اهمیت حافظ در غزلیات شورانگیز او نهفته است؛ اشعاری که در آن «عشق»، «عرفان»، «رندی» و «انتقاد اجتماعی» به استادانه‌ترین شکل ممکن در هم تنیده شده‌اند. غزلیات حافظ تنها کلام منظوم نیست؛ بلکه آینه‌ای است که انسان در هر عصر و زمانی می‌تواند تصویر خود و دغدغه‌هایش را در آن ببیند. او با لقب «لسان‌الغیب»، پیوندی ناگسستنی میان معنای باطنی و کلام ظاهری برقرار کرده است که گویی از حریم غیب الهام گرفته شده است.
در روز گرامی داشت او، شایسته است که نه تنها دیوانش را بگشاییم و تفالی بزنیم، بلکه اندکی در عمق مفاهیم غزلیاتش تأمل کنیم؛ چرا که حافظ همچنان زنده است و کلام او برای هر دردمندی، مرهمی تازه در چنته دارد.